Με αφορμή ένα στίχο

“[…] Η μελαγχολία δεν είναι συναίσθημα, μικρή. Είναι τρόπος να υπάρχεις. […]”

– Ερηνάκης, Νίκος

“Η νοσταλγία επίσης. Το να μυρίζεις τον άνεμο και να σου λείπει η αλμύρα και η υγρασία…ακόμη και η ενοχλητική οσμή των αποβλήτων του λιμανιού που τύγχανε να σε περιλούζει σε απάνεμα σημεία. Το να κοιτάς το δρόμο, να απομονώνεις το θόρυβο και τις σκιές και να στρίβεις το κεφάλι σου αριστερά αναζητώντας το βαθύ μπλε, το μωβ, το πορτοκαλί, τα ίχνη μελιού και πράσινου…ακόμη και τα ψάρια. Να γεύεσαι τον καπνό του καρκίνου και να μην είναι τόσο έντονος και τόσο εθιστικός. Να κόβεις το whiskey γιατί δεν θα έχει μαυραδάκια, ούτε ένα κομμάτι της ατμόσφαιρας που επικρατεί στο τραπέζι. Να αποφεύγεις να κλείσεις τα μάτια μιας και δεν θα σου προσφέρει την ίδια ικανοποίηση. Να βάζεις παύση στα μηνύματα των αισθήσεων σου, μιας και οι ερμηνείες τους θα είναι κενές, τσιγάρα, πακέτο, ποτήρι, τοίχος, πονοκέφαλος…και να χαμογελάς μόνο στο αντίκρυσμα του σιδερένιου κυλίνδρου στο βραχιόλι σου που μαρτυρά τόσες στιγμές.”

– S.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s