Ο χρόνος συνεπής να περνά, και συ να μιλάς για βράχους και θάλασσες.

Ο χρόνος συνεπής να περνά, και συ να μιλάς για βράχους και θάλασσες.

Η αλμύρα και η ένταση να μας μεθά, 
και έτσι απλά να γινόμαστε ναύτης και σειρήνα.

Και τα μάτια ακούνητα και αβίαστα,
να χάνονται στα δικά σου, να γίνεται εξάρτηση το να ‘μαι εκεί κοντά σου.

Οι λέξεις πια ένας καπνός
χωρίς οστά και βάση,
σκιές, οσμές και θόρυβος
σαν τη ζωή δεξιά μας.

Ήταν γλυκό το όνειρο,
μα έπρεπε να ξυπνήσω
και σε ένα κύμα να χαθώ, 
πρωτού άγκυρα αφήσω.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s