Νοσοκομεία, ιατροί, διαγνώσεις, οινοπνευματίλα…

Τελικά, όταν έχεις κάποιον κοντινό σου άνθρωπο στο νοσοκομείο, δεν σε ταράζει τόσο το γεγονός ότι έχει κάποιο Α νόσημα όσο οι αλλαγές που παρατηρείς στο σώμα, το πρόσωπο, στη φωνή, στη διάθεση του…ακόμα και η παραίσθηση του χρόνου που κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου φαίνεται να περνά πιο γρήγορα από κάθε άλλη φορά…Είναι σαν να έχεις πατήσει το fast-forward σε ένα τραγούδι και εσύ να προσπαθείς να πιαστείς από τις τελευταίες συλλαβές της τελευταίας λέξης κάθε στίχου…Αν ξέρεις το τραγούδι είναι πιο εύκολο…αν το είχες ακούσει παλιότερα στη ζωή σου…μπορεί και να χρειαστεί να το μάθεις από την αρχή.

Αν με αγχώνει η ιδέα του τέλους; Όχι…αλλά το μεταβατικό στάδιο με μαστιγώνει.

Ανεβαίνοντας τα σκαλιά προς την είσοδο του νοσοκομείου, το μυαλό μου πάσχισε να βυθιστεί στην άρνηση και να μεταδώσει σε όλο το κορμί μου την παραίσθηση ότι βρίσκομαι σε αυτό το θάλαμο μοναχά επειδή παριστάνω την κόρη ενός ταλαίπωρου και μοναχικού κύριου απλά γιατί νιώθω μόνη και εγώ…και συχνά έχω ανάγκη την σιγή, όπως εξάλλου και ο ίδιος…και γι αυτό έχει απομακρύνει τους συγγενείς του και απαιτεί να μην τον επισκέπτονται. Αν δεν αντέχει κάτι είναι ο οίκτος. Είναι ένας υπερήφανος κύριος…και φαίνεται ότι υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν δυνατός στο μυαλό και το σώμα…αλλά τον νίκησε το άγχος σε μια μάχη και τον χτύπησε στον πυρήνα της αδυναμίας του…Θεωρώ πως ο πόλεμος συνεχίζεται και στο τέλος, θα νικήσει ο κύριος. Βέβαια, η νίκη του κυρίου μπορεί να σημαίνει ότι ο κύριος θα πρέπει να απομακρυνθεί από αυτό τον κόσμο και να προχωρήσει σε ένα άλλο επίπεδο…χωρίς την απειλή του άγχους. Πού ξέρεις; Αν φύγει, ίσως να θυμάται αυτή την κοπέλα που ερχόταν να του κάνει παρέα…του χάριζε ένα χαμόγελο…

ίσως να φύγει νομίζοντας πως αυτή η κοπέλα ήταν η κόρη του…

ίσως εγώ να φύγω αποδεικνύοντας στον εαυτό μου ότι ο κύριος είναι ο πατέρας μου…

Μα τι λέω; Τρελάθηκα;

Όχι, τον κόσμο παρατηρώ και αφήνω το μυαλό μου να το εκλάβει σαν παιχνίδι. Ο σκοπός του παιχνιδιού αυτού είναι είτε να δημιουργήσω γερούς δεσμούς με τον πατέρα μου, είτε να μάθω να καταπίνω – μιας και αυτός αδυνατεί να το κάνει ή καλύτερα αρνείται να το κάνει – τα συναισθήματά μου…ή απλά για να αποδείξω στον εαυτό μου ότι είναι πολύ εύκολο να κυνηγάς τον πόνο όταν έχεις μεγαλώσει μέσα σ’ αυτόν…Εξάλλου, έχω φτάσει σ’ ένα σημείο που η ευτυχία φαίνεται ψεύτικη…ή αν όντως είναι αληθινή, είναι ένα ρούχο που εύκολα φοράς μα δύσκολα υποστηρίζεις.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s