Περί μουσών και ερήμην εμπνεύσεως

Αν οι μούσες μπορούσαν να μιλήσουν, θα αναζητούσαν πόθο και λατρεία…θα τις αποκαλούσαν γυναίκες ελευθέρων ηθών. Οι μούσες θα ήξεραν πολλά διακινδυνεύοντας τη ζωή τους, ενώ η αθανασία του πνεύματός τους θα γεννούσε μίσος.

Αν είχαν λαλιά, θα τις πετούσαν στο ποτάμι για να δουν αν επιπλέουν…θα τις πέταγαν στην πυρά, γιατί θα έκαναν άνδρες να κλαίνε με τη φυγή τους. Τα χρυσά τους μαλλιά θα γίνονταν θαμπά και τα κεφάλια τους ματωμένα θα κοσμούσαν ξεριζωμένες και ανίδεες, άγονες πόλεις…Θα άρχιζαν εκστρατείες, λεηλασίες…

Αν οι μούσες μπορούσαν να μιλήσουν θα έπνιγαν άνδρες στα πελάγη του ματωμένου πόθου τους…και αν προσπαθούσαν να τους βγάλουν από το βούρκο, θα τις τραβούσαν μέσα χωρίς ενδοιασμούς.

“Δεν έμαθαν ποτέ να μας αγαπάνε. Μάθανε αισθήματα να κυνηγάνε χωρίς το τέλος να κοιτάνε. Στις χρυσές τις εποχές ζούσαν για να σπαταλούν και αν το πρόσωπό μας το πρωί αντίκρυζαν, έμαθαν δικό τους να το ορίζουν και έτσι το μυαλό τους οικειοθελώς να ευτελίζουν. Έτσι η αφορμή γινόταν αιτία, και ο έρωτας τους λόγος για απληστία, φθόνο, θάνατο…Δεν ήταν ποτέ έτοιμοι να αποδεχθούν ότι τα γυάλινα μάτια μας αντικατόπτριζαν την παγωμένη καρδιά μας. Δεν είδαν τα μάτια μας σαν καθρέπτες του εαυτού τους…δεν αναγνώρισαν ποτέ ότι αυτό που λάτρευαν είναι η ‘λατρεία’ μας γι αυτούς και δη, η αντανάκλασή τους στα μάτια μας. Και έτσι αντιλήφθηκαν την αγάπη σαν κάτι με ημερομηνία λήξης, πασχίζοντας να μας κάνουν δικές τους από την πρώτη νύχτα και να μας πετάξουν σαν χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλα..απλά για να πονέσουμε…χωρίς υποσχέσεις και λουλούδια…χωρίς σεβασμό και αξιοπρέπεια. Τώρα οι γυναίκες μεγαλώνουν σαν μούσες από άντρες που πόθησαν και πονάνε από γυναίκες που δεν τους ενέπνευσαν ή από άλλες που πικράθηκαν. Οι μούσες δεν έχουν πεθάνει, απλά σιώπησαν…αφήνοντας τα είδωλό τους να γίνει το ιδεατό της σύγχρονης γυναίκας, ενώ το μίσος, η απραγία ή και η επιθετικότητα και κτητικότητα έγιναν γονίδια δεσποτικά στους άνδρες. Οι γυναίκες; Αρπαχτικά ή άψυχες μαριονέτες…Οι άνδρες; Στιγνοί εκτελεστές, ή συναισθηματικοί ταξιδιώτες που αναζητούν τη μούσα τους. Ο έρωτας; Λέξεις χωρίς χημεία και κουτάκια ασφαλείας. Τα βλέμματα έγιναν απειλή και το ρομάντζο, άρωμα από άλλη εποχή. Η χημεία αναλώθηκε σε καλές απαντήσεις και σε ξεσπάσματα. Το να αφεθείς έγκειται πλέον στο πόσο γρήγορα θα γδυθείς…Ας μην αναφερθώ στο συναίσθημα…Μανία για οργάνωση των γυναικών και παλίρροια ακατάστατων ορμών και σκέψεων των ανδρών. Σπεύσε και νιώσε…το μόριο του στο δικό σου πριν καν μάθεις τη ματιά του ή αγαπήσεις τη μυρωδιά του. Σπεύσε και αγάπησε τις πρώτες σκέψεις στο μυαλό σου όταν τον δεις και πληγώσου χωρίς να έχεις λόγο να πληγωθείς…απλά για να λες ότι μπόρεσες να χαθείς στη σκιά όσων δεν μπόρεσες να δεις. Τί ακριβώς αποκαλείτε έρωτα τη σήμερον ημέρα; Τις υποσχέσεις που δεν σου αρνήθηκε ή την τριβή των κορμιών σας; Υπήρχε κάποια αρχή ή κάποιο τέλος; Υπήρχε ντροπή και οικειότητα; Υπήρχε λάμψη στο σκοτάδι; Υπήρχε σεβασμός; Αγάπη; Σπεύστε λοιπόν και αποκάλεστε έρωτα την φαινομενική τελειότητα και απολυτότητα ενός τίποτα που διοχετεύσατε σαν κάτι χωρίς να αναγνωρίζετε τη διαφορά μεταξύ των δύο και χωρίς να μπορείτε να βυθιστείτε στην άβυσσο του πραγματικού τίποτα.”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s