Εκεί. Μακριά. Στη γαλήνη των κραυγών.

Θέλω να μείνω στο άσυλο των πνευματικά διαταραγμένων ψυχών αυτού του τετραωνισμένου κόσμου…Αυτός είναι ένας κόσμος ανοχής δίχως την απαραίτητη γνωση ώστε να είναι ανοιχτός στο διαφορετικό. Θέλω να χαθώ σε μια παράνοια κροταλίσματος, ροκανίσματος…κλήσεων εξοκοσμικών, κραυγών από τα κάτεργα…με ματιές με σπίθες και δόρατα ικανά να σουβλίσουν δαίμονες. Σ’ αυτό το γαλήνιο μέρος, ο αέρας δεν χωράει, μιας και τα πνεύματα κυβερνούν…Παρόλα αυτά δεν είναι αποπνηκτικά…είναι αρκετά ώστε να μην νιώθεις κενό, μιας και όταν φλερτάρεις με το φως και το σκοτάδι, ο χώρος μεταξύ τους φαίνεται πάντα σαν κενό. Ενθάδε κείται η ψευτιά και οι επιφανειακές κατακρίσεις. Ενθάδε κείτονται τα δέσμια της αποδεκτής παράνοιας. Ενθάδε κείται η ζωή μέσα στον κόσμο των σκιών των ελεγχόμενων από άτομα φρόνιμα. Ενθάδε θα βρεις την γαλήνη όπως γεννάται όταν ο θάνατος υπερνικά τη θέληση για μάχη…και όταν το αίμα πήζει στα όπλα καθιστώντας τά άχρηστα. Ἐνθάδε ἐστί τό φῶς οἷο ὁρμώμενο ἐξ Ἄδου καί ἐκ χειρός θανάτου ἐστί. Ἐνθάδε ἐστί…η λάμψη του σκότους όταν οι δαίμονες δημιουργούν ζωή.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s