Μνήμη και έρωτας

Και όταν δεις τον εαυτό σου να θυμάται
ξάφνου θεωρείς ότι ακόμα τον αγαπάς…
αν και η αλήθεια είναι ότι η ζωή σου απλά κοιμάται
και στο κενό της εσύ πρόσωπα σκορπάς.
Αν επιλέξεις στη σιωπή του δειλινού να τον καλέσεις
με την καρδιά, όχι με σάπιες μηχανές
και στην προσπάθεια λυγίσεις και πονέσεις
αν δεν κοπάσεις, συνεχίσεις, τότε μόνο τον ζητάς.
Μα αν ο πόνος σε κάνει να οπισθοδρομήσεις,
ανάγκη είχες τότε απλά να τον σκεφτείς,
και αν ο πόνος – τη μιζέρια σου καλύψει
ίσως μετά σαν νεογνό θα κοιμηθείς.
Μα πόσο κάφροι είμαστε άραγε οι άνθρωποι;
Καταλαβαίνουμε τον κόσμο στις σιωπές μας
αναπυρώνοντας αναμνήσεις και βρυκόλακες
που αναδεικνύανε τη φλόγα στις καρδιές μας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s