Σε χρησιμοποιώ

Από την οπτική επαφή που κίνησε τα νήματα για να αρχίσουν το αθώο σκίρτημα του δέρματος…

Από την καρδιά της αβύσσου που φύσηξε ζωή στους πιο απόκρυφους δαίμονές μου…

Έγινες το πρόσωπο που επικαλούμαι για να καλύψω τη ματαιότητα της ύπαρξής μου…να δικαιολογήσω το κενό της…να βρω μάτια σε άδειους τοίχους και να ψάξω για ψυχές…

Και δεν θέλω να σ’ αφήσω…τιμώ παραδόξως το γεγονός ότι θα είμαι δικιά σου όποιον και αν βρούμε…

Χωρίς λόγο…ψάχνοντας για ουσία…και έτσι κάπως επικαλούμαι το τελευταίο σημείο εμπνεύσεως που είχα στην πορεία μου.

Αναγεννώ μέσα μου τη μαύρη/μπλε εποχή μας και ξαναπαίζω στο μυαλό μου το πρώτο φιλί μας μιας και έσβησα το τελευταίο…

Το πρώτο γιατί ήταν αυτό που έφτιαξε το δεσμό στους κόσμους μας και έβαλε φωτιά στα πνεύματά μας…τα υπόλοιπα απλά έβαζαν σφραγίδες σε λέξεις που έγιναν οι ηθοποιοί που υπηρετούσαν τις εμμονές και τους φόβους μας…ακόμα και τα πελάγη της αγάπης και της πλάνης μας.

Είμαι ακόμα εδώ…και κοιτάω το σημείο στο οποίο είπαν αντίο τα σώματά μας…αφήνοντας το πνεύμα μου σα ζητιάνος να σε αναζητά χωρίς προσδοκίες απλά για να σιγουρευτεί ότι υπήρξες.

2 thoughts on “Σε χρησιμοποιώ

  1. (για εκείνη)
    “Τα συναισθήματα μου για σένα έχουν τόσο βάθος, όσο η ίδια μου η σκέψη. Δεν τελειώνουν, δεν αρχίζουν, απλά μεγαλώνουν, δυναμώνουν. Με κάθε άγγιγμα, κάθε ανάμνηση, κάθε δευτερόλεπτο προσμονής ή κερδισμένο χιλιόμετρο που κάνει την απόσταση μικρότερη. Ήρθες και έδωσες σάρκα και οστά στο όνειρο, έδωσες ελπίδα και μαγεία στο αποστειρωμένο, ορθολογιστικά τετράγωνο κόσμο μου. Το χαμόγελο σου φωτίζει την άβυσσο του μυαλού μου. Το τέλειο σου δέρμα κάνει τα αγγίγματα ανάγκη. Το βλέμμα σου με κάνει να χάνω στιγμές, με αναγκάζει να ταξιδεύω ώρες. Τα χείλη σου έχουν την πιο τέλεια γεύση και το άγγιγμα σου συγκρίνεται με ψυχοτροπική ουσία. Κάθε ανεπαίσθητος μορφασμός σου, κάθε χαμόγελο, κάθε φρασούλα σου, είναι τόσο σπουδαία, τόσο μεγάλη… Με μαθαίνεις να χαϊδεύω, να αγκαλιάζω, να έχω ανάγκη, να περιμένω. Είσαι εσύ αυτή για την οποία στερεύουν οι λέξεις, αυτή που κάνει τα πάντα να μοιάζουν απλά, αυτονόητα. Αυτή που κάνει την ζωή καλύτερη και το αύριο ακόμη πιο όμορφο. Δεν ξέρω πόσα χρόνια θα ζήσω δίπλα σου, δεν θέλω να το προδικάσω. Ξέρω όμως πως θα είναι υπέροχα, ευτυχισμένα. Και ξέρω και κάτι ακόμη, κάτι που γνωρίζω πολύ καλά μετά απ’ όλα τα χρόνια μου στην γη και τις γεμάτες μέρες που έχω ζήσει. Αν δεν είναι αγάπη μαζί σου, δεν θα είναι καθόλου.”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s