Λίγο πριν ο ήλιος βράσει το μυαλό

                                                                                                                                                                                                                                       11.5.2019

Dear all,

υπάρχει ένας περιστρεφόμενος θόρυβος ο οποίος εκτυλίσσεται σαν πυκνό σύννεφο δίπλα στα αυτιά μου…και έκανε την εμφάνισή του στη ζωή μου περίπου 1 λεπτό 24 δευτερόλεπτα και 35 κλάσματα του δευτερολέπτου αφού το κλειδί στη μίζα σήμανε την απενεργοποίηση της μηχανής.

Το υπόγειο πάρκινγκ δεν μυρίζει υγρασία πια…καλοκαίριασε…

Βημάτισα αργά προς το ασανσέρ. Υπάρχουν και σκάλες, αλλά όχι…λιγότερο θορυβώδης η μετάβαση με το ασανσέρ. Κοιτάχτηκα στον καθρέπτη για να παρατηρήσω το επίκτητο ρόζισμα του λευκού κομματιού των ματιών μου που εκδηλώνουν το πρασίνισμα της εσωτερικής κορνίζας των κορών μου…

συγκεντρώνομαι στην γλυκειά ψευδαίσθηση μιας αλλαγής και νιώθω συσπάσεις άχρηστες σε συγκεκριμένα σημεία του εγκεφάλου μου…ημικρανίες; πάλι; μα ήταν ωραία η μέρα…ηρέμησα…

Το ελαφρό αλματάκι στο σταμάτημα του ασανσέρ έπαυσε τη ροή των σκέψεών μου για λίγα λεπτά…σαν κύμα που σκάει στο βράχο και θριψαλίζεται σε μικρές αφρώδεις σταγόνες και εκατομμύρια μικρά στόματα υδρατμών…

Δείπνο. Μάλλον πρέπει…

Τα μάτια μου είναι παγωμένα σε κλίση που τα δείχνει μισόκλειστα αλλά χωρίς το βάρος της τάσης να κλείσουν για να απενεργοποιηθεί η δική μου μηχανή.

Καίει το κορμί μου…Σπανάκι…Τα τρυφερά φύλλα του σπανακιού είναι σχεδόν ανακουφιστικά στο μέτωπό μου…α! Και στέκονται για λίγο…

Ηλίαση…Άλλη μια λέξη που δημιουργεί ψεύτικες υποσχέσεις. Αν η ηλίαση δημιουργείτο από τις λέξεις ήλιος και ίαση…τότε η αφασία στην οποία σε εισάγει αυτό το αποτέλεσμα του ηλίου θα έπρεπε να είναι το αποτέλεσμα κάποιας φυσικής θεραπείας. Αν κρίνω από την καινούργια κατάσταση με την οποία φλερτάρει το κεφάλι και η καρδιά μου, η αφασία είναι μια μορφή προστασίας επίσης.

Το μοτίβο της προστασίας υπήρξε και σε άλλη εικόνα σήμερα…πολλές εικόνες βασικά…

και χθες…και γενικά αυτή την περίοδο…

Κάθονταν τέσσερα άτομα σε ένα δωμάτιο φρεσκοαναδιοργανωμένο και τακτικό…παρά τις ψυχεδελικές στιγμές που έχει στεγάσει επί τα χρόνια. Στη μέση του δωματίου και πάνω στο νοικοκυρίστικα στρωμένο τραπεζάκι υπήρχαν: ένα τασάκι, τέσσερα ποτήρια νερό -γιγάντια αλλά καμπυλωτά για να είναι εύπεπτη η επιβλητικότητά τους, δύο καφέδες, φιλτράκια, και η απουσία του κρασιού που μάλλον έμεινε στο ψυγείο για κάποια άλλη βραδιά ή μεσημέρι. Τα τέσσερα άτομα άφηναν τα κουτιά με το άγχος τους ντροπαλά για να μην πιτσιλίσουν με τα νερά της αβύσσου που καταλάμβαναν το πάτωμα, αλλά τα κουτιά δεν έπεφταν – σαν η βαρύτητα να λειτουργούσε αντίστροφα τις στιγμές που επέλεγαν να εκφράσουν κάτι δικό τους….Αυτό το φαινόμενο έκανε τα άτομα να μειώσουν τις εντάσεις των φωνών τους και να μείνουν καθηλωμένοι ενώπιον του αξιοσημείωτου αυτού φαινομένου, που τους έκανε να εκφράζουν την κάθε του σκέψη σχετικά με αυτό το βαρύ κουτί χωρίς να την αισθάνονται…σαν να είναι ένα ξερό γεγονός μιας ανάμνησης. Επειδή δε, δεν ένιωθαν τις λέξεις, δεν μπορούσαν να ελαφρύνουν το μυαλό τους από τα αισθήματα που αυτές είχαν κληθεί να εκφράσουν… και ξάφνου στο τραπέζι δημιουργήθηκε καπνός. Στο τέλος της συνεδρίας υπήρχαν αγκαλιές…και ο καθένας από εμάς ήταν καλυμμένος από ένα κοιτώνα γράσου που δεν μας άφηνε καν να δεχθούμε αγάπη.

Δεν κοιτάζω πια ανθρώπους στα μάτια. Δεν με νοιάζει να μάθω τι νιώθουν ή το πως θέλω να με δουν.

Αχ να ήμουν τώρα λίγο πιο κοντά στη θάλασσα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s