Θάλασσα, θάλασσα, θάλασσα

Σε αγαπώ για το ύψος και το βάθος που με αφήνεις να γευτώ χωρίς να φοβάμαι να πέσω, χωρίς να φοβάμαι να πνιγώ. Σε αγαπώ για το απέραντο που μου επιτρέπεις να γευτώ και που μ’ αγκαλιάζεις όταν επιλέξω να αφεθώ. Σε ευχαριστώ γιατί μου θυμίζεις τον εαυτό μου πριν βάλω τη μάσκα το πρωί. Σε θέλω πάντα στο πλευρό μου για να νιώθω ελεύθερη. Στο αντίκρυσμα σου πνίγω κάθε ανάγκη να σε αποκαλέσω σπίτι και το σφραγίζω με ένα δάκρυ. Μα αν με ρωτήσουν που ανήκω δείχνω την κορνίζα σου τη χρυσαφί και την εκδοχή σου που είναι μπλε βαθύ…και έτσι βαθειά υπόσχομαι, βαθειά σε αγαπώ, σε έχω ανάγκη όσο τίποτα άλλο στον κόσμο για τη σιωπή σου και τον βρυχηθμό του ανέμου στον αιθέρα σου…και μέσα σου βαθειά ονειρεύομαι να βρεθώ όταν έρθει η ώρα ο χρόνος να σταματήσει και σπίτι να γυρίσω. Αχ θάλασσα μου…θα σε επισκέπτομαι συχνά μέχρι σε σένα ολοκληρωτικά να στραφώ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s