Ενδεικτικό αλφάβητο (Α-Η)

Σήμερα είπα να γίνω για λίγη ώρα εκείνο το παιδί που μάθαινε το αλφάβητο στο δημοτικό…Έτσι αποφάσισα για λίγα λεπτά να αλλάξω τα γράμματά μου ώστε να εκπέμπουν άγνοια, και όχι συναίσθημα. Προσπάθησα να σταματήσω το θόρυβο...

Όταν κοιτάω την Άβυσσο και αξιολογώ το βάθος της, το να χαθώ σε αυτήν μοιάζει με γολγοθά. Έτσι συλλέγω τη δύναμή μου με κίνητρο την ελευθερία μου να νιώσω λίγη ζέστη στη ζωή μου. Κάπου εκεί μαθαίνω να αποδέχομαι τον ήλιο. Αλλά έχω αρχίσει από την άβυσσο…και έχω περάσει από επτά γράμματα.

Στον ήλιο όμως όταν εκτείθεμαι έτσι αβίαστα και τόσο αγνά…ξεχνώ τα βήματα που έκανα για να σταθώ εδώ…όσα κι αν ήτανε. Σκουπίζοντας λοιπόν τη μνήμη μου με την ηλιόλουστη λήθη, εκείνη τη γλυκειά, φέρνω την άβυσσο ξανά στα μάτια μου και μαθαίνω να την αγαπώ τόσο βαθειά. Επειδή υπήρξε και δεν χάνεται όσο η μέρα περνά. Επειδή μαγεύτηκα στο βάθος της και στην αρχή ονειρεύομαι να βρεθώ ξανά. Επειδή ο ήλιος με κρατά ακίνητη σαν μην υπάρχει ούτε πίσω, ούτε μπροστά.

Και τί είναι δα και επτά γράμματα; Ένα πετάρισμα των βλεφάρων…μια στιγμή…ένα φύσημα ρεύματος που δεν περίμενα να γαργαλήσει την σπονδυλική μου στήλη…Όταν δύσει ο ήλιος δεν θα φαίνονται τα βήματα, ούτε ο ιδρώτας στο μέτωπό μου. Εξάλλου όπως και αν είναι τα μάτια μου πάντα την άβυσσο θα έχω στο μυαλό και στο πλευρό μου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s