Το απαρεμφατο πρόσωπο της νύχτας.

Τραβάς το κορμί σου που το μαστισε η ιδέα που σε ξύπνησε το πρωί στο μπαλκόνι για ένα τελευταίο τσιγάρο ή μια τελευταία ανάσα για να κλείσει ο αδυσώπητος κύκλος συναισθημάτων ο μάταιος… Της ρουτίνας που φανταζε παλι θεριό. Και ψάχνεις φως ακόμα κι αν η έλλειψη του εχει διεγειρει την κούραση ώστε να σε αγκαλιάσει. Οπότε το πρώτο σημείο που βρίσκεις είναι εκείνο το στρογγυλό που συχνά εμφανίζεται άδειο στο μισό του ή παραπάνω. Σε μαγνητίζει το φως του επειδή δεν σε τυφλώνει και κάθεσαι ακουνητος να το παρακαλάς να φέρει τη λήθη στο μυαλό σου που ακόμα ουρλιάζει από την ένταση. Αφού χαλαρώσουν οι φωνές, κοιτάς τον κύκλο αυτό τον φωτεινό εκεί πάνω με προσοχή και μπλέκεις τις σκιές του με χαρακτηριστικά, ώστε ξάφνου το μυαλό σου να σκιτσάρει πρόσωπο πάνω του. Μπορεί να φταίει ότι θέλεις να μιλήσεις σε κάποιον για τη σιγή και να μην τον βρίσκεις. Μπορεί να φταίει ότι θέλεις να ενωθείς με κάποιον μόνο για τις ανάσες και τις παυσεις. Έτσι αυτό το πρόσωπο αρχίζει να εμφανίζεται συχνά μπροστά σου εκείνη την ώρα της ηρεμίας. Γίνεται τόσο σταθερό… Σαν απαρεμφατο που αψηφωντας τους χρόνους και τη σχετικότητα τους υπάρχει εκεί στο φόντο μέχρι να το κάνεις κύριο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s