Αναπνοή

Είθε να θυμάμαι ν αναπνέω στις στιγμές
Που δεν μπορώ με λέξεις να περιγράψω
Γιατι κουράστηκα να μην πονάω
Και δεν θέλω άλλο για άπνοια να γράψω
Να εισπνέω όλα τα ερεθίσματα
Που θα γεννούσαν συναισθήματα
Να πετάω ξύλα στη φωτιά
Οχι να σπρώχνω ροκανίσματα
Να μην αφήνω το δέρμα να παγώσει
Να μην λατρεύω το ότι κι αυτή η στιγμή θα τελειώσει
Για να σου δώσω χώρο να ρθεις πιο κοντά μου
Και να νιώσω και γω στο κεφάλι την καρδιά μου
Να νιώσω τα δάχτυλα σου να αγγίζουν την ψυχή μου
Οχι να τα βλέπω απλά να κάνουν λακκούβες στο κορμί μου
Να κάνει κάθε ανάσα με την σκέψη ένα κύμα
Και η κάθε σκέψη με την επόμενη να κάνει ρίμα
Μέχρι ο ήλιος να ρέει εντός μου σαν ένα ποίημα
Για να μπορώ να σε ακουμπώ χωρίς να κάνεις βήμα
Παντα οι εαυτοί μας να είναι δικό μας κτήμα
Να μας φέρνει προς τον ήλιο το κάθε μας βήμα
Και να πούμε ευχαριστώ σε όλα εκείνα
Που μας εκαναν να αναζητούμε ασπρα κρίνα
Σε τραγούδια κύκνων κάτω από τη σελήνη
Και να ελέγχουμε πότε θα νιώθουμε ρίγη
Μα να επιλέξουμε να μένουμε ανοιχτοί
Σε ό,τι έρθει με την εισπνοή
Γι αυτό σου ζητώ να μου θυμίζεις να αναπνέω
Μπας και πάψω κάθε συναίσθημα να καίω

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s