Κοιτάω το πάτωμα

Βίαιες οι σιωπές

Αχ να ‘χαν τα μάτια φωνές

να κόψουν τις λέξεις μισές

να βοηθήσουν στις αναπνοές

Τα δάχτυλά σου απλώνονται

μα δεν μαγκώνονται

και νιώθω τις σιωπές σου

μόνο μια ανάσα πριν τις τριβές

Εκεί πνίγομαι, κοιτάω αλλού

μα το μυαλό μου μένει κοντά σου

μούσες κυνήγαγα εμμονικά

μα αποζητώ την αγκαλιά σου

Δεν με αγγίζεις

μα δεν μ αφήνεις

νιώθω θα μείνεις

γιατί δεν με φθείρεις

Και μ’ όλα αυτά στο μυαλό

κοιτάω κάτω – χαμογελώ

πάω να πιάσω το χέρι σου και σταματώ

γιατί αν σε χάσω, ίσως χαθώ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s